محوطهسازی به نوعی به سطوح کاربردی زمین، حیاط، باغ، ویلا و مجتمع مسکونی گفته میشود. در واقع این علم از زمانی شروع به پیشرفت کرده است که رابطه انسان با طبیعت کمرنگتر شد. همچنین برای ایجاد ارتباط و احساس آرامشی که طبیعت در انسان پدید میآورد محوطهسازی وارد زندگی انسانها شد. دانش محوطهسازی خود مقوله بسیار کاربردی برای دانشجویان رشتههای معماری، معماری منظر و حتی گاهی منابع طبیعی و محیط زیست است. در علم معماری محوطهسازی به ترکیب چندین علم پرداخته شده است که شامل: زمینشناسی، گیاهشناسی، باغبانی و... است. یکی از جالبترین مزایای محوطهسازی این است که میتوانید، با یک طراحی ویژه که در این آموزش به کار گرفته شده است، فضاهایی در محیط به وجود آورید که هر کدام از آنها علاوه بر جلوه بخشیدن به محیط، کاربردی جداگانه به شما هدیه دهند. به عنوان مثال میتوان بخشی از فضای حیاط یا محیط مورد نظر خود را از طریق ایجاد فضاهای تفکیکشده در محوطه به چند فضا تبدیل کرد. مثل فضایی غیر همسطح با تزئینات ویژه و یا فضای استراحت با به کار گرفتن عناصر مختلف محوطهسازی مانند: داربستهای باغی، کرتبندی، پله، سطوح مختلف و... . در واقع هدف از محوطهسازی، تقویت و استحکام بخشیدن رابطه بین انسان و طبیعت است. یکی از اصلیترین اهمیتهای یادگیری مبحث محوطهسازی ساختمان معنا بخشیدن به محیطهای خارج از ساختمان است که فرد در آن قرار میگیرد. حتی گاهی طراحی محوطه ساختمان میتواند بازگوکننده کاربری محل مورد نظر و افراد استفادهکننده از آن محل گردد و یا محوطهسازی اصولی به گونهای تابلوی معرف آن محل باشد. گاهی بعد از اجرای پروژه اصلی معماری ساختمان، محوطه اطراف به گونهای بیمفهوم رها میگردد یا به طور کامل بیاساس طراحی میشود. دلیل اصلی مناسب بودن یادگیری این آموزش نوعی تکمیل کل طرح اجرا شده ساختمان است و در واقع آموزش طراحی منظر (محوطهسازی ساختمان) تکمیلکننده آموزشها و اصول طراحی معماری است. بنابراین به طور غالب، معماران و دانشآموختگان معماری باید با اصول علم منظر نیز آشنایی کلی داشته باشند.
