دلیریوم، جزو شایعترین اختلالات منتال در بیماریهای مدیکال به خصوص در افراد مسن است. برای تشخیص دلیریوم، بیمار بایستی در یک بازه زمانی کوتاه (چند ساعت تا چند روز) دچار عدم پایداری توجه و ناهوشیاری با ماهیت نوسانی در اثر یک بیماری مدیکال، مسمومیت با مواد محرک مغزی، سندرم محرومیت (اپیوم یا الکل) یا عوارض دارویی شود. در دلیریوم،ین اختلال در حوزه شناخت، ممکن است در حافظه، تمرکز، قدرت تکلم و دریافت حسی بیمار روی دهد. اختلال سطح هوشیاری در دلیریوم ممکن است وجود داشته باشد، ولی نه تا حدی که بیمار حتی با تحریک پاسخی ندهد، نظیر آنچه که در کما اتفاق میافتد. اختلال رفتاری به صورت کاهش یا افزایش فعالیت حرکتی، جزو مواردی به شمار میروند که ممکن است با دلیریوم همراهی داشته باشند. اگرچه آژیتاسیون، ترمور و توهم بینایی و شنوایی میتواند در بیماران مبتلا به دلیریوم دیده شوند، ولی این موارد جزو کرایتریای تشخیص دلیریوم نیست. شایعترین فاکتورهای خطر در ابتلا به دلیریوم در افراد مسن، سابقه قبلی ابتلا به بیماریهای سیستم عصبی مغز به خصوص دمانس، سکتههای مغزی یا پارکینسون است.ین فاکتورهای مستعدکننده به دلیریوم، شامل پلیفارمسی، عفونت، دهیدراتاسیون، بیحرکتی، سوءتغذیه و سوندهای ادراری میشود. در این فرادرس در مورد نحوه تشخیص و تشخیصهای افتراقی و نحوه مدیریت درمانی دلیریوم، به تفصیل بحث میشود.
