جرمشناسی شاخهای از علوم جنايی و مجموعهای از علوم مختلف شامل: روانشناسی، زيستشناسی، جامعهشناسی و روانپزشكی است كه به دنبال عدم كارايی سيستمهای كيفری و با نگاه بشردوستانه از قرن نوزدهم به وجود آمد و امروزه اهميت فراوانی يافته است. این علم به بررسی علل و عوامل بزهکاری و بزهدیدگی و ارائه راهکارهای پیشگیری از جرم میپردازد. جرمشناسی، حقوق جزا را تعدیل میکند، قوانین را به چالش میکشد، مجازاتها را از جنبههای مختلف سنجیده و فاکتورهای حقوق بشری را در آن میگنجاند. علاوه بر اینکه در تدوین لوایح قانونی مرتبط از تخصص جرمشناسان بهره گرفته میشود، این درس یکی از منابع آزمون دکتری حقوق کیفری و جرمشناسی نیز است. گفته میشود که حقوق جزا مثل دوربین عکاسی عمل میکند و بر اساس صحنه جرم، گناهکار بودن یا نبودن مجرم را تشخیص میدهد و برای آن مجازات تعیین میکند اما جرمشناسی نگاهی چون دوربین فیلمبرداری دارد و شرایط زندگی بزهکار و بزهدیده را از ابتدا تا زمان وقوع جرم میسنجد و سپس با توجه به شرایط ذکر شده برای آن راهکار ارائه میدهد. جرمشناسی از طریق کشف رقم سیاه جرائم، بررسی عوامل بزهکاری و شرایط بزهدیدگی نقش مهمی در سیاستگذاریهای دستاندرکاران عدالت کیفری در ارائه برنامههای پیشگیری از جرم دارد. دانشجويان حقوقی كه قصد ادامه تحصيل در گرايش جزا و جرمشناسی را دارند، بايد به مباحث اين علم تسلط كافی داشته باشند. اين علم بستر مناسبی برای انتخاب موضوع پاياننامه كارشناسی ارشد و رساله دكتری در اين گرايش است. علاوه بر اين، دانشجويان ساير رشتههای علوم انسانی مثل: جامعهشناسی و روانشناسی كه به مباحث ميانرشتهای مرتبط با علوم جنايی و آسيبهای اجتماعی علاقهمندند میتوانند از آموزههای اين علم بهره بگيرند.
