بی شک جایگاه مدیریت در پیشرفت هر فرد، گروه، سازمان و جامعه ای بی بدیل است. مدیریت یکی از منابع مصرفی نیست، بلکه ابزاری برای استفاده بهینه از دیگر منابع برای حرکت رو به رشد هر کدام از واحدهای اجتماعی است. هیچ کدام از واحدهای اجتماعی بدون در اختیار داشتن یک نظام مدیریتی قوی و کارآمد نمی تواند در دنیای امروز پیشرفت کند و حتی به حیات خویش ادامه دهد و بر دیگر واحدهای اجتماعی هم تراز، تاثیر مثبتی داشته باشد. هر نظام و فرایند مدیریتی در صورتی قوی و کارآمد می شود که با مبانی فرهنگی و ارزشی جامعه خود منطبق باشد. عنصر همکاری با عبارات مختلفی در تمامی تعریف های بیان شده از سوی اندیشمندان این رشته، به تصریح یا تلویح به کار برده شده است که واضح ترین نمود را شاید بتوان در تعریف ماری پارکر فالت (Mary Parker Follett) یافت که مدیریت را انجام کار با دیگران و به وسیله دیگران تعریف کرده است. وقتی مدیریت در زمینه اجتماعی خاص و با همکاری انسان های دیگر معنا پیدا می کند، بدیهی است که باید به علایق، ارزش ها و خواست های آنان نیز توجه کافی داشته باشد. مدیریت در یک جامعه اسلامی نیز، باید با ارزش های برگرفته شده از منابع دینی منطبق باشد و در غیر این صورت، نظام مدیریتی محکوم به شکست خواهد بود، زیرا در خوش بینانه ترین حالت، توانایی بهره برداری کافی از سرمایه انسانی و دیگر منابع تولیدی را نخواهد داشت و در بدبینانه ترین حالت هم موجب تنزل جایگاه و حتی فروپاشی ارزشی نظام های بالادستی خود خواهد شد. دین اسلام، به عنوان آخرین دین الهی که مدعی هدایت بشریت در همه موقعیت های مکانی و زمانی است نمی تواند به فرایندهای مهم مدیریتی بی توجه باشد، چرا که بدون آن ها از اساس، پیشرفت و بالاتر از آن هدایتی در کار نخواهد بود. براساس ادعای دین اسلام برای هدایت جامعه بشریت به سوی تعالی و اهمیت نظام مدیریتی در این مسیر، بر ما لازم است تا دال های مدیریتی را از منابع دینی استخراج کنیم. در این فرادرس بر آن هستیم تا با مروری بر مهمترین منابع تدوین شده درباره مدیریت اسلامی، مقدمات لازم برای این مهم را در اختیار مخاطبین آن قرار دهیم.
