سازمان ها و شرکت ها همواره به دنبال انجام دقیق، به موقع و با کیفیت فعالیت ها و پروژه های خود هستند که این مهم، اغلب از طریق مدیریت صحیح ابعاد مختلف فعالیت ها و پروژه ها انجام می پذیرد. اتمام به موقع پروژه با بودجه و کیفیت مشخص، به عنوان هدف اصلی گروه پروژه و زمان، هزینه و کیفیت، به عنوان شاخص های کلیدی موفقیت یک پروژه شناخته می شوند. برای کارفرما این موضوع مهم است که پروژه در کمترین زمان، با کمترین هزینه و بهترین کیفیت انجام پذیرد. به هر حال، نیل به این هدف در اغلب پروژه ها و به ویژه در پروژه های بزرگ و با پیچیدگی بالا امکان پذیر نیست. از این رو، تلاش های زیادی در جهت شناسایی راه حل های مختلف برای غلبه بر این مشکل انجام شده است. این تلاش ها در حوزه های مدیریت کیفیت پروژه، مدیریت ریسک پروژه، مدیریت تدارکات و سایر حوزه ها انجام شده است. وجود استانداردهای مختلف مدیریت پروژه مثل PMBOK نیز تلاش دیگری در جهت رسیدن به این هدف قلمداد می شود. از سوی دیگر، برای غلبه بر این دست از مشکلات عملکردی پروژه، می توان از ساز و کارهای انگیزشی در پروژه استفاده کرد. ساختار اغلب سازمان های ایرانی، ماتریسی است. معمولا بعد از تدوین دستورالعمل مدیریت و کنترل پروژه در این سازمان ها مشکلی به وجود می آید که اغلب سازمان ها با آن مواجه هستند. اجرای این دستورالعمل مستلزم تغییراتی است که عملی شدن آن ها مانند هر نوع تغییر دیگری، با مقاومت ذاتی کارکنان همراه است. بنابراین، در اینجا خلا وجود یک نظام انگیزشی برای اجرایی شدن دستورالعمل و در نتیجه تحقق اهداف پروژه و سازمان احساس می شود. این فرادرس در صدد پاسخگویی به این خلا انگیزشی، مدلی را برای پیاده سازی نظام پاداش پروژه در سازمان های ماتریسی ارائه می کند. تدریس کنترل پروژه در دانشگاه ها عموما بر مبنای استاندارد PMBOK صورت می پذیرد که مبحث انگیزش در این استاندارد در ذیل حوزه مدیریت منابع مورد بحث قرار گرفته است. این فرادرس با الهام از این استاندارد و شرایط سازمان های ایرانی مدلی را ارائه می کند که ضمن بهره مندی از مبانی علمی، در سازمان های ایرانی قابل پیاده سازی است.
