سیستم های کامپیوتری از جریان الکتریکی برای انجام فرایندها استفاده می کنند، به این روش که با استفاده از بودن یا نبودن جریان، مفاهیم انتقال یافته توسط جریان الکتریکی را متوجه می شوند. پس در حقیقت، سیستم های کامپیوتری با استفاده از مبنای باینری یا دودویی کار می کنند و تنها دو چیز را متوجه می شوند، بودن جریان یا نبود آن که برای راحتی کار، بودن جریان را با 1 و نبود آن را با 0 نشان می دهند. در ابتدای اختراع کامپیوترها، این سیستم ها را با استفاده از این 0 ها و 1 ها که به زبان ماشین معروف هستند، برنامه ریزی می کردند. این نوع برنامه ریزی بسیار وقت گیر بوده و گاها با خطاهای زیادی مواجه بود. بنابراین بعدها دانشمندان روش های راحت تری را برای برنامه ریزی کامپیوترها ارائه دادند. آن ها دریافتند که با استفاده از علائم مشخص شده و به کارگیری یک سری قواعد که به زبان انسان ها نزدیک تر هستند، می توانند کدها را بنویسند و سپس با استفاده از مترجم هایی آن ها را به زبان ماشین تبدیل کنند تا اجرا شوند. بنابراین، زبان های برنامه نویسی و همچنین انواع مترجم ها، از قبیل مفسرها و کامپایلرها برای ترجمه این زبان ها به زبان ماشین پدید آمدند. با استفاده از این روش ها، زبان های برنامه نویسی روز به روز پیشرفت نمودند و در طی این پیشرفت، از زبان های سطح ماشین فاصله گرفتند و به زبان رایج گفتگوی بین انسان ها یا به اصطلاح زبان انسان نزدیک تر شدند و برنامه نویسی را راحت تر و جالب تر نموده و امکان پیاده سازی برنامه های پیچیده را برای برنامه نویسان فراهم کردند. درس اصول طراحی کامپایلرها، از دروس اصلی رشته مهندسی کامپیوتر در دوره کارشناسی است و درک کامل این درس باعث می شود تا به راحتی بتوانیم برنامه های پیچیده را طراحی و کدنویسی نماییم. با توجه به اینکه این درس از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده و همچنین در اغلب موارد به صورت تئوری ارائه می گردد، در این فرادرس بر آن شدیم که به صورت پروژه محور و با استفاده از مفاهیم تدریس شده، به پیاده سازی تحلیلگر لغوی در کامپایلرها بپردازیم.
